Körlük

Henüz bitirmedim ama üzerine bir şeyler yazmadan duramadım. Saramago’nun kurgusu çok basit bir “ne olurdu” sorusuyla başlıyor: Ya bir şehirdeki herkes aniden görme yetisini kaybetseydi? Ama cevap hiç basit değil.

Kitabın en rahatsız edici tarafı, körlüğün fiziksel bir durumdan çok toplumsal bir çöküşün metaforu olarak kullanılması. Karantinaya alınan hastanedeki güç ilişkilerinin ne kadar hızlı değiştiğini okurken insanın tüyleri diken diken oluyor.

Üslup ilk başta zorlayıcı: uzun cümleler, tırnak işareti yok, diyaloglar aynı paragrafın içine gömülü. Ama bu tercih aslında kitabın temasıyla örtüşüyor — okuyucu olarak siz de bir tür “görme” kaybı yaşıyorsunuz, alıştığınız okuma kolaylıklarından mahrum kalıyorsunuz.

Şimdilik 8/10 civarında bir yerdeyim ama son bölümler her şeyi değiştirebilir. Bitirince güncelleyeceğim.