Tutunamayanlar

Türk edebiyatının en çok konuşulan ama en az okunan kitaplarından biri olduğunu düşünüyorum ve şimdi sebebini daha iyi anlıyorum: 700 sayfayı aşan hacmi ve deneysel yapısı gözünüzü korkutabiliyor.

Ama bu kitap sabrınızı fazlasıyla karşılıyor. Oğuz Atay, Selim Işık’ın intiharının ardından arkadaşı Turgut’un onun hayatını yeniden inşa etmeye çalışmasını anlatırken, aslında modern Türk aydınının yabancılaşmasına dair bir tablo çiziyor.

Biçimsel oyunlar — dipnotlar, mektuplar, resmi belgeler, iç monologlar — bazen okumayı zorlaştırıyor ama hiçbir zaman gösteriş için yapılmış hissi vermiyor. Her biçim değişikliği, anlatılan duyguya hizmet ediyor.

Mizahı da unutmamak lazım: kitap bu kadar ağır bir konuyu işlerken bile yer yer kahkaha attıran bir ironiye sahip. Bu dengeyi kurabilmesi, benim için romanı klasikleştiren asıl unsur.

10/10 veriyorum ve büyük ihtimalle birkaç yıl içinde tekrar okuyacağım.